تفاوت‌ های آدم‌های مثبت با آدم‌های منفی

تفاوت‌ های آدم‌های مثبت با آدم‌های منفی

همان‌طور که می‌دانید، بودن کنار آدم‌های مثبت و منفی تجربه‌هایی به‌غایت متفاوت است. اگر می‌خواهید مثبت‌تر باشید، در اینجا 15 شیوه برای این کار آورده‌ شده‌اند: 1. شکست بخشی از یادگیری است انسان‌های مثبت شکست را به‌منزله‌ی فرصتی برای یادگیری و بهتر شدن می‌بینند. آن‌ها می‌دانند شکست صرفا یک رویداد است و ماهیت وجودی‌شان را تعریف نمی‌کند. در مقابل، شکست، آدم‌های منفی را به‌لحاظ احساسی فلج می‌کند، چرا که آن‌ها می‌گذارند شکست ماهیت وجودی‌شان را تعریف‌کند. این آدم‌ها متوجه نمی‌شوند که شکست بخشی از یادگیری و رشد کردن است. 2. می‌توانم کارهای دشوار انجام ‌دهم آدم های مثبت دوست‌دارند با چالش روبرو شوند. آن‌ها می‌دانند بدون تلاش و کوشش، رشد هم در کار نخواهد بود. آدم‌های مثبت از سختی‌ها استقبال می‌کنند و به‌دنبال راه‌هایی برای فائق‌آمدن بر آن‌ها می‌گردند. در مقابل آدم‌های منفی مسیر آسان را ترجیح می‌دهند. چون موانع، احتمال شکست را افزایش می‌دهند، آدم‌های مثبت سعی می‌کنند چنان‌که از طاعون دوری می‌کنند، از آن ها نیز دوری کنند. به‌دید آدم‌های منفی، روزگار سخت کسی را نمی‌سازد، بلکه ویران می‌کند. 3. به بهترین شکلی که می‌توانم کارم را انجام می‌دهم آدم های مثبت سعی می‌کنند فارغ از شرایط به بهترین شکلی که می‌توانند کارشان را انجام دهند. آن‌ها می‌دانند چیزهای بسیاری خارج از حیطه‌ی کنترل‌شان وجود دارد، اما تلاش و کوشش در این حیطه نمی‌گنجد. آدم‌های مثبت فارغ از نوع کار، آن را به بهترین شکلی که می‌توانند انجام می‌دهند، حتی اگر این بهترین شکل چندان هم فوق‌العاده نباشد. در مقابل، آدم‌های منفی دوست‌دارند همه‌چیز برایشان آسان باشد. آن‌ها معتقدند اگر بنا باشد برای کاری سخت تلاش‌کنند، آن کار در حد توان‌شان نیست و در نتیجه از انجام‌دادن آن صرف‌نظر می‌کنند. این آدم‌های تنها اگر بدانند کسی نگاه‌شان می‌کند، تمام توان‌شان را به‌کار می‌گیرند. 4. چه آدم الهام‌بخشی! آدم های مثبت از موفقیت دیگران الهام می‌گیرند، به کسانی که از خودشان بهتر هستند نگاه می‌کنند و از خودشان می‌پرسند: از او چه می‌توانم یاد بگیرم؟ اما آدم‌های منفی به سایر آدم‌ها حسودی می‌کنند و از موفقیت‌شان می‌ترسند. در نظر آدم‌های منفی، موفقیت دیگران به‌منزله‌ی شکست خودشان است. 5. چه کاری را می‌توانم بهتر انجام‌دهم؟ آدم های مثبت از بازخوردهای دیگران استقبال می‌کنند. چون این آدم‌های برای بهتر شدن تلاش می‌کنند، ازهر چیزی که مهارت‌شان را افزایش‌دهد استقبال می‌کنند. آدم‌های منفی بازخوردها و پیشنهادهای اصلاحی دیگران را توهین‌آمیز می‌دانند و آن‌ها را نه ابزاری برای دستیابی به پیشرفت، که نشانه‌ای برای خامدستی خودشان تلقی می‌کنند. 6. من به چیزی که روی آن تمرکز دارم قدرت می‌بخشم آدم های مثبت روی چیزهایی که می‌توانند کنترل کنند تمرکز می‌کنند. آن‌ها می‌دانند شادی‌شان به واکنش‌شان به اتفاقات پیرامون‌ خود بستگی دارد. آدم‌های مثبت باور دارند به چیزهایی که بر آن‌ها تمرکز می‌کنند قدرت می‌بخشند، پس از قدرت تمرکزشان هوشمندانه استفاده می‌کنند. اما آدم‌های منفی تمرکزشان را بر روی چیزهایی می‌گذارند که نمی‌توانند کنترل‌کنند. برای نمونه آن‌ها راجع‌به مکالمات گذشته‌شان بسیار فکر می‌کنند، خودشان را به‌خاطر اشتباه‌های گذشته سخت سرزنش می‌کنند و می‌گذارند ترس از آینده آن‌ها را از حرکت در مسیر امروز باز بدارد. 7. آدم‌ها می‌توانند تغییر کنند آدم های مثبت می‌دانند تنها چیزی که تغییر نمی‌کند همانا مفهوم تغییر است. آن‌ها باور دارند می‌توانند تغییر کنند و دیگران را تغییر دهند. اما آدم‌های منفی باور دارند آدم‌ها تغییرناپذیر هستند و بنابر این برای پیشرفت تلاشی نمی‌کنند، چرا که باور دارند: فایده‌اش چه است؟به‌علاوه، آدم‌های منفی نمی‌گذارند سایرین نیز تغییر کنند. منفیها به مجرد این‌که هویت کسی را به شکل خاصی در نظر بگیرند، سخت می‌توانند دید خود را نسبت به او تغییر دهند. 8. چیزهای زیادی هست که هنوز یاد نگرفته‌ام آدم های مثبت عاشق یادگیری هستند. آنها می‌دانند اطلاعات روز به روز بیشتر می‌شود و چیزی که ۱۰ سال پیش استفاده می‌شد، شاید امروز دیگر چندان اثربخش نباشد. اما آدم‌های منفی فکر می‌کنند همه‌چیز را می‌دانند و اگر اطلاعات جدید با دانسته‌های پیشین‌شان تناقض داشته‌باشد، کم‌تر از آن استقبال می‌کنند. آن‌ها کمتر به آن‌چه درست است اهمیت می‌دهند و بیشتر برایشان مهم است که چه کسی درست می‌گوید. 9. به رویاهای بزرگ فکر می‌کنم. آدم های مثبت هراسی نسبت به گذر از مرزهای فرضی پیشین و کسب استقلال ندارند. در مقابل،‌ آدم‌های منفی نه‌تنها در حد و اندازه‌های کوچک فکر می‌کنند، بلکه سعی می‌کنند به دیگران هم بقبولانند رویاها و آرمان‌هایشان بیش از حد بزرگ است. 10. تابه‌حال راجع به (فلانی) شنیده‌اید؟ آدم‌های مثبت در غیاب دیگران از آن‌ها تعریف می‌کنند، اما آدم‌های منفی دیگران را در هم می‌شکنند تا خودشان احساس خوبی داشته‌باشند. 11. من یا بدترین دشمن خودم هستم، یا بهترین دوست خودم. آدم های مثبت گفتگوی موثری با خودشان دارند. آن‌ها از چیزهایی که به خودشان می‌گویند آگاه هستند و نمی‌گذارند افکار دیگران ناامیدشان کنند. به‌علاوه، انتظارات این آدم‌ها هم معقول است. آدم‌های مثبت به خودشان راجع‌به ضعف‌هایشان یا دشواری شرایطی که در آن قرار دارند دروغ نمی‌گویند. در مقابل، آن‌ها به خودشان چیزهایی می‌گویند که برای رسیدن به موفقیت نیازشان دارند. آدم‌های منفی بدترین دشمن خودشان هستند. آن‌ها همیشه نیمه‌ی خالی لیوان را می‌بینند، حتی اگر آدم‌های موفقی باشند. آن‌ها مهارت عجیبی در تمرکز کردن بر جنبه‌های منفی همه‌چیز و کاستن از اعتماد به‌نفس خود دارند. 12. بدن من چه می‌گوید؟ آدم های مثبت مانند قهرمان‌ها با خودشان رفتار می‌کنند. آن‌ها با مردم به‌صورت هدف‌دار تعامل دارند و حالات چهره‌شان مثبت‌گرایی‌شان را بازتاب می‌دهد. اما آدم‌های منفی خود را کوچک می‌پندارند، سرشان را بین دست‌هایشان می‌گیرند و به پایین نگاه می‌کنند. اگر صرفا نگاهی به این آدم‌ها بیندازید خواهید گفت دیوانه، غمگین یا بی‌تفاوت هستند، اما به‌هیچ وجه خوشحال نیستند. 13. کار رویایی از دل کار تیمی برمی‌آید چون آدم‌های مثبت تیم‌دوست هستند،‌ ایده‌هایی را پشتیبانی می‌کنند که به خودشان تعلق ندارد – حتی اگر با آن‌ها مخالف باشند. اما آدم‌های منفی سخت می‌توانند ایده‌هایی را پشتیبانی‌کنند که حس می‌کنند موفق نمی‌شوند. وقتی ایده‌ای که به خودشان تعلق نداشته به موفقیت نمی‌رسد، حتما در صحبت با هم‌تیمی‌هایشان از عبارت من که گفته‌بودم استفاده می‌کنند. 14. نیمه‌ پر لیوان چیست؟ آدم های مثبت حس قدردانی دارند. آن‌ها خوبی‌های هر موقعیتی را درمی‌یابند و همه‌چیز را تمام‌شده نمی‌پندارند. اما آدم‌های منفی سخت می‌توانند در موقعیت‌های دشوار، نکات مثبت ببینند. آن‌ها اغلب به دیدن جنبه‌های مثبت موقعیت‌ها فکر نمی‌کنند. 15. تو خیلی خوب کارت رو انجام می‌دی! آدم‌های مثبت دوست دارند مثبتی را گسترش دهند. آن‌ها خوب توجه دارند سایرین چه‌موقع کارشان را خوب انجام می‌دهند و به‌سرعت این نکته را به آن‌ها می‌گویند. اما آدم‌های منفی گرا می‌گویند: چرا باید سایرین را به‌خاطر کارهایی که وظیفه‌شان است تشویق‌کنم؟ چیزی که این آدم‌ها نمی‌فهمند این است که مساله تشویق‌کردن نیست، بلکه نشان‌دادن توجه شما به دیگران است. یک تشویق ساده می‌تواند روابط را مستحکم‌تر کند و به آدم‌ها برای بهتر انجام‌دادن کارشان انگیزه بدهد. آدم‌های مثبت هیچ‌گاه قدرت کلمات دلگرم‌کننده را دست‌کم نمی‌گیرند. برگرفته از: سایت بازده

دلنوشته های زیبا و ماندگار (7)

دلنوشته های زیبا و ماندگار (7)

دانستنی‌ های جالب بصورت تصویری (14)

دانستنی‌ های جالب بصورت تصویری (14)

فقط رمانتیک ها بخوانند (31)

فقط رمانتیک ها بخوانند (31)

نوع جدیدی از اعتیاد که باورش مشکل است!

نوع جدیدی از اعتیاد که باورش مشکل است!

شکر سفید این روزها برای خودش برو و بیایی دارد. دست روی هر چیزی بگذارید، می تواند حاوی این محصول تصفیه شده باشد اما همین که وارد بدن شود، کارهایی می کند که تمام شیرینی اش را از بین می برد. لطفا ۲ تصویر را جلوی چشم تان بیاورید: مادربزرگ تان را به خاطر بیاورید که وقت های بیکاری اش یکی از کله قندها را می گرفت و شروع می کرد به خردکردن آن. همین طوری که برای قندان قند تهیه می کرد، قصه هایی هم از قدیم ها و اینکه مردم سالم تر بودند، می گفت. شما هم با خوشحالی به قصه ها گوش می دادید و به دانه های خردشده قند نگاه می کردید که چقدر حرفه ای ریز ریز می شدند. تصویر بعدی که امروزی تر هم هست، یک جعبه پر از شکلات است که از طرف دوستی دریافت کرده اید. قطعا این جعبه برای نشان دادن محبت بوده است، نه چیز دیگری. خیلی هم خوشحال شده اید و به طرز عجیبی برای خوردن آنها نقشه می کشید، جعبه را باز می کنید و... خب! همین جا دست نگه دارید! تصاویر زیبایی بودند نه؟ بله. اما اگر بخواهید از این تصاویر عبور کنید و برسید سر صحنه خوردن چای به همراه قند یا باز کردن یواشکی جعبه شکلات و جشن یک نفره گرفتن کار خراب می شود. می خواهم از اصطلاح فاجعه استفاده کنم. فاجعه ای که همین الان هم احتمالا با یک گردش ۳۵درجه سر به سمت راست و چپ در اطراف مان دیده می شود: شکر سفید و محصولاتی که با آن تهیه شده اند. مادربزرگ تان حق داشت. قدیم ها آدم ها سالم تر بودند. متهم اصلی پوسیدگی دندان از بین تمام محصولاتی که این سال ها تولید می شوند، محصولاتی که حاوی شکر تصفیه شده اند از همه مضرتر هستند. فروش محصولات غذایی شامل شکر برای جامعه ایالات متحده سالانه هزینه ای معادل ۵۴بیلیون دلار هزینه دندانپزشکی دارد. همین مسئله باعث شده دندانپزشک ها دوران خوشی را تجربه کنند! آدم هایی که باید زود به زود به آنها مراجعه کنند وگرنه دندان های شان را از دست خواهند داد. آدم هایی که نمی دانند چرا با وجود مسواک زدن و استفاده از نخ دندان بازهم دچار پوسیدگی دندان ها می شوند. بدن ما تحمل این همه شکر را ندارد این روزها علاوه بر انواع اعتیاد، شاهد نوع جدیدی از اعتیاد هستیم که به شیرینی جایش را در دلمان باز کرده؛ اعتیاد به شکر! در سال ۱۹۱۵ متوسط میزان شکری که هر فرد ایالات متحده ای در یک سال مصرف می کرد ۱۵تا ۲۰پوند بود اما در سال های اخیر این عدد برای بدن انسان ها نجومی شده است! حاد بودن مسئله وقتی خودش را نشان می دهد که متوجه شویم طبق تحقیقات، عده ای هستند که میزان شکر مصرفی شان خیلی کم است یا اینکه اصلا از شکر استفاده نمی کنند. این نکته یک فاجعه ساده را نشان می دهد: خیلی ها، به میزان وحشتناکی از شکر استفاده می کنند و نمی دانند بدن انسان تحمل این میزان از کربوهیدرات را ندارد! ارگان های حیاتی بدن با مصرف این همه شکر دچار تخریب خواهند شد. تخریب هایی از نوع باور نکردنی! شاید پوکی استخوان سراغتان بیاید شکر تصفیه شده هیچ گونه فیبر، چربی، آنزیم، پروتئین یا مواد معدنی ندارد، فقط کالری خالص است. خب، وقتی بی رویه از این شکر استفاده می کنید برای بدن تان چه اتفاقی می افتد؟ بدن تان مجبور می شود مواد حیاتی ضروری را از سلول های سالم خودش قرض بگیرد تا بتواند مقدار شکر مصرف شده را متابولیز کند. بعد از مصرف شکر، بدن کلسیم، پتاسیم، منیزیم و سایر مواد غذایی مفید را از تعداد زیادی از ارگان های بدن قرض می گیرد تا شکر وارد شده به سیستم را قابل استفاده کند. خیلی وقت ها مقدار زیادی کلسیم از استخوان ها گرفته می شود تا تاثیرات شکر مصرف شده را خنثی کند. همین مسئله هم کار دست بدن می دهد. پوکی استخوان نتیجه همین روش غلط تغذیه است که گریبان کل جوامع دنیا را گرفته است. از طرف دیگر می دانیم، دندان ها هم به کلسیم نیاز دارند. عجیب نیست پوسیدگی دندان ها زیاد شود و درنهایت از دست بروند. بدن بدون ذخیره می ماند شکر تصفیه شده خالی از تمام مواد مغذی است، به همین دلیل بدن مجبور می شود از مواد غذایی ذخیره شده خودش استفاده کند. اگر مصرف شکر بیش از قبل ادامه پیدا کند، نتیجه ای جز تولید اسید بسیار زیاد نخواهد داشت که باعث می شود مواد مغذی بیشتری از تمامی بدن گرفته شود تا عدم تعادل ایجاد شده را از بین ببرد. حالا فکرش را کنید، ذخیره های بدن هم کم باشد و به دادش نرسد، آن وقت است که بدن نمی تواند از شر باقی مانده های این سم سفید خلاص شود. به همین دلیل مرگ سلولی اتفاق می افتد و جریان خون هم مسموم به نظر می آید چون با انواع و اقسام نشانه های مواد مغذی از دست رفته پر شده است. لثه ها هم در معرض خطرند یکی دیگر از عوارض زیاده روی مصرف شکر چسبنده و غلیظ شدن خون است. این خون قطعا وارد مویرگ های تغذیه کننده لثه و دندان ها نیز می شود. وارد شدن همانا و خراب کردن دندان ها همان. این طور که پیداست مسواک کردن تنها دیگر کافی نیست. کار از ریشه خراب است! شکر، عامل دیابت است همان طور که استفاده از مواد غذایی چرب می تواند باعث دیابت شود، استفاده از شکر زیاد هم نتیجه ای مشابه خواهد داشت. دیابت به دلیل نقص پانکراس در تولید انسولین کافی ایجاد می شود، آن هم درست زمانی که مقدار شکر مصرف شده زیاد می شود. وقتی مواد غذایی شامل شکر زیاد مصرف شوند، به سیستم بدن شوک وارد می شود. در نتیجه پانکراس باید به شدت کار کند اما سرانجام موقعی می رسد که پانکراس هم از کار زیاد خسته می شود و دیابت چهره خودش را نشان می دهد. افت قند خون در شرایطی ایجاد می شود که پانکراس بیش از حد کار کرده و بیش از اندازه انسولین ترشح کرده باشد. سنگ کیسه صفرا زیر سر شکر است یکی از جدیدترین تحقیقات در مجله پزشکی انگلستان خبر تکان دهنده ای را منتشر کرده است: از مهم ترین و اصلی ترین عوامل ابتلا به سنگ کیسه صفرا، شکر است. سنگ کیسه صفرا از چربی و کلسیم تشکیل می شود. حالا کلسیم چه ربطی به شکر دارد؟ شکر می تواند تمام مواد معدنی مورد نیاز را از رده خارج کند. یکی از این مواد معدنی کلسیم است. شکر، کلسیم را تبدیل به یک ماده سمی و بدون استفاده می کند که خودش را در هر جایی از بدن قرار می دهد، یکی از این نقاط کیسه صفراست. از هر ۱۰نفر که در ایالات متحده زندگی می کنند، یک نفر سنگ کیسه صفرا دارد. بعد از ۴۰سالگی این عدد به ۵نفر از هر ۴۰ آمریکایی می رسد. سنگ کیسه صفرا می تواند بدون علامت باشد یا اینکه با علائم دردناکی همراه شود. علائمی مثل پف کردن، دفع باد از راه گلو و تحمل نداشتن نسبت به غذاها. وقتی عملکرد مغز مختل می شود خیر! مضرات شکر تمامی ندارد! یکی دیگر از فجایعی که جناب شکر به شیرینی به ما هدیه می دهد و ما هم به خوبی قبول می کنیم، مشکلاتی است که برای مغز پیش می آورد. راستش را بخواهید این مشکلات اولین نفرات از صف طولانی مضرات شکر هستند. مغز انسان بسیار حساس است و به خصوص نسبت به تغییرات شیمیایی سریعی که در بدن اتفاق می افتد، واکنش نشان می دهد. وقتی از شکر استفاده می کنیم، انگار از سلول هایمان دزدی کرده ایم اما چه چیزی دزدیده ایم؟ جواب ویتامینB است. نبود این ویتامین باعث از بین رفتن سلول ها می شود. از طرف دیگر این مسئله مانع تولید انسولین می شود. هرقدر مقدار انسولین کمتر باشد، مقدار شکر (گلوکز) موجود در جریان خون بیشتر خواهد بود که باعث اختلال مشاعر می شود. جالب است بدانید، بعضی از رفتارهای مجرمانه نوجوانان را به همین نکته نسبت می دهند. شکر هم اعتیادآور است شکر دست کمی از مواد مخدر ندارد! باورکردنش سخت است اما حقیقت دارد. شکر تصفیه شده سفید غذا نیست؛ محصول شیمیایی خالص به دست آمده از تغییرات صنعتی است، در حقیقت شکر از کوکائین هم خالص تر است! برای تهیه شکر سفید از حرارت زیاد و فعل و انفعالات شیمیایی استفاده می شود که همین امر موجب از دست رفتن تمام مواد مغذی موجود در آن می شود. بعد از اینکه نیشکرها و چغندرها درو می شوند، به تکه های کوچک تقسیم می شوند و تحت فشار زیادی قرار می گیرند تا عصاره شان به دست بیاید. این عصاره با آب ترکیب می شود و حرارت می بیند. ماده ای که از این مراحل خارج می شود با آهک ترکیب خواهد شد و رطوبتش را از دست می دهد. ماده باقی مانده وکیوم می شود و شروع می کند به بلوری شدن. تا این مرحله تقریبا ۶۴درصد از خواص شکر از بین رفته است. در مراحل بعدی تصفیه شدن، شکر بقیه خواصش را هم از دست خواهد داد. ماده حاصله همان چیزی است که به آن "سم سفید" می گوییم. کافی است برای مدت کوتاهی، مثلا ۲هفته، سعی کنید شکر سفید را از برنامه غذایی تان حذف کنید تا متوجه تغییرات زیادی شوید. حتی بعید نیست حالت های ناخوشایند یک فرد معتاد هم تجربه شود! نوشابه، عاملی علیه استخوان ها یک بطری نوشابه چیزی معادل ۳۲حبه قند یا ۱۶۰گرم شکر دارد، به همین دلیل بعد از خوردن نوشابه بلافاصله احساس انرژی زیادی می کنید. البته این انرژی زمان کوتاهی دوام می آورد و همان طور که گفته شد، خیلی زود تمام می شود و جایش را به خستگی می دهد. از طرف دیگر این میزان شکر، می تواند ذخایر کلسیم بدنتان را نابود کند. برای همین است که می گویند نوشابه باعث پوکی استخوان می شود. شکر حافظه تان را مختل می کند پژوهش های محققان مرکز پیشگیری و درمان چاقی بیمارستان کودکان بوستون نشان می دهد که شکر در مغز عملکردی همانند مواد مخدر دارد. اسکن مغزی نشان می دهد که پس از صرف غذای پر شیرینی، همان مناطقی در مغز تحریک می شوند که پس از مصرف کوکایین و هرویین فعال می شوند. آزمایشی در سال ۲۰۰۷ روی موش های معتاد به کوکایین نشان داد که آنان به آب قند تمایل بیشتری دارند و بیشتر تحریک می شوند. به علاوه مقاله ای به عنوان "شکر احمق تان می کند" در سال ۲۰۱۲ توجه همگان را بر انگیخت. این مقاله که حاصل سال ها مطالعه دانشمندان است نشان می دهد که رژیم غذایی حاوی فروکتوز بالا در طول زمان باعث کاهش یادگیری و اختلال حافظه می شود. در این مقاله آمده است که استفاده از اسیدهای چرب امگا ۳ اثر عکس دارند و بر خلاف شکر و غذاهای شیرین، باعث افزایش یادگیری و هوش می شوند. شیرینی باعث افزایش انرژی کودکان نمی شود نکته ای که وجود دارد این است که اکثر والدین بر این باورند که شیرینی و شکلات باعث افزایش انرژی و کارایی فرزندان می شود که باور اشتباهی است. به علاوه برخی از افراد معتقدند که مضرات شکر قهوه ای کمتر از شکر سفید است، این تصور پایه علمی ندارد چرا که شکر قهوه ای حاصل تصفیه شکر سفید با ملاس است و حتی می تواند مضرتر باشد. آنچه مهم است این است که مصرف شکر زیاد باعث کاهش حساسیت پرزهای چشایی می شود و به همین دلیل است که برای برخی افراد طعم های شیرین افراطی آزار دهنده نیست. برگرفته از : مجله سیب سبز